PANI Z PRZEDSZKOLA. Reżyser chyba też dopiero w przedszkolu...

Na plakatach reklamowych stało: "Komedia, jakiej nie było!" I rzeczywiście nie było. Właściwie nie wiem, o czym jest ten film i czy autor przypadkiem nie zamierzał pobudzić nas do płaczu, a nie do śmiechu. To bardziej dramat niż komedia, a wskutek pomieszania gatunków w rodzaju filmu kostiumowego, groteski, slapsticku, niemego kina i dramatu psychologicznego - zbiór kadrów bez charakteru. Fatalny scenariusz, plama na zawodowym życiorysie aktorów, zmarnowane pieniądze. Jedyną mocną stroną „Pani…” jest tło przedstawionych, miernie zresztą interesujących wydarzeń, a mianowicie epoka PRL-u. Została odmalowana wiernie, z dbałością o szczegóły. Natomiast sama Pani z Przedszkola, jedna z centralnych postaci tego filmidła, z pewnością nie zasługuje na bycie bohaterką tytułową. Ten film nie jest o niej, a gdyby nawet był, to nie byłoby czym się zachwycać. Postać mdła jak budyń bez cukru, a gra aktorska letnia, zniechęcająca niczym wystygły rosół.

Gniot: Pani z przedszkola (Polska, 2014)

Reżyseria: Marcin Krzyształowicz (parę filmów już zrobił, dla poślednich seriali TV też się udzielał).

Scenariusz: Marcin Krzyształowicz. Słabizna! Oprócz reżyserii skończył psychologię, więc tym większy dla niego minus, że poległ przy filmie psychologicznym. 

Aktorzy: Agata Kulesza, Karolina Gruszka, Adam Woronowicz, Krystyna Janda, Marian Dziędziel. W większości znani i lubiani, ale gniota nie obronili!

Nagrody: Złoty Szczeniak dla Karoliny Gruszki za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Też coś! Poza tym siedem nominacji, w tym za najbardziej żenującą scenę.

O czym? Nie wiadomo. Może… o kiepskim małżeństwie, przez które funduje się komuś kiepskie dzieciństwo, a potem konieczność poddania się psychoterapii? A może o słabej opiece przedszkolnej w Polsce Ludowej? Ale jeden plus w tym filmidle jest: wspaniale odtworzone realia PRL-u. Twórcy zadbali o detale. Widzimy blokowiska, samochody, stroje ludzi i wystroje wnętrz, jedzenie, lokale z rozrywką i programy telewizyjne. Młody widz tego prawdopodobnie nie doceni, bo nie zna tamtych realiów, ale ktoś w moim wieku zdejmie czapkę z głowy. Tak właśnie wyglądały tamte czasy! Z dzisiejszego punktu widzenia - bardzo retro.

Komedię "Pani z przedszkola" Krzyształowicza (swoją drogą nigdy bym nie pomyślała, że to komedia!) można obejrzeć co najwyżej raz. Piszę „co najwyżej”, bo ja zasnęłam kilkakrotnie i potem musiałam uzupełnić brakujące sceny oglądając powtórki. Nuda, nuda, nuda. Jeżeli intryga wydumana przez scenarzystę, a zarazem reżysera, miała nas rozgrzać i skłonić do refleksji, to strzał był chybiony. Jeżeli filmowe postaci miały nas wzruszać albo śmieszyć – nie udało się. No, może jedynie Janda stworzyła babę z krwi i kości, wredną i prymitywnie myślącą teściową, którą chciałoby się pooglądać w więcej niż trzech epizodach.

Wielokrotnie nagradzana Kulesza nie kreuje w tym filmie postaci, którą moglibyśmy polubić, albo się z nią zidentyfikować, czy choćby ją zrozumieć. Kulesza gra przeciętną Polkę mieszkającą w blokowisku na Śląsku, mającą męża o niespełnionych ambicjach i synka (imieniem Krzyś), od najmłodszych lat zdradzającego co najmniej rozstrój psychiczny, jeżeli nie jakąś chorobę. Jej życie jest proste i szare. Małżeństwo - jak to w większości przypadków - nie zaspokaja jej potrzeb emocjonalnych, a po wypadku samochodowym, w wyniku którego doznaje częściowego paraliżu, również seksualnych. Sytuację wywęsza i wykorzystuje tytułowa Pani z Przedszkola, grana przez Gruszkę, będącą po pierwsze - przedszkolną wychowawczynią synka Kuleszy, a po drugie - lesbijką spragnioną związku erotycznego jak kania dżdżu. Oba te oblicza Gruszki są jednakowo wyblakłe i cała postać tonie w morzu innych spraw i postaci, wydaje się mało ważna - a na pewno mniej ważna niż postać Kuleszy. A przecież to rola tytułowa! Tym razem aktorka (mam na myśli Gruszkę) się chyba nie postarała, a reżyser to przeoczył i nie dość, że jej nie zmobilizował do tchnięcia życia w postać, to jeszcze utopił jej postać - tytułową! - w złym scenariuszu.

A co nam opowiada scenariusz? To i tamto, wszystko i nic, nie wiadomo co. Łapiemy tylko tyle, że pod pretekstem rozmowy o problemach wychowawczych z małym Krzysiem, Gruszka uwodzi Kuleszę. Kulesza najpierw nie bardzo rozumie o co chodzi, potem jest na nie, ale w końcu... w końcu sytuacja wygląda tak, że sparaliżowana Kulesza sypia z Gruszką i jest z tego zadowolona. Co spowodowało taką zmianę w jej nastawieniu i w konsekwencji - życiu? Kilka scen naprowadziło mnie na pomysł, że chciała zrobić na złość małżonkowi, ale czy tak właśnie było? Tego nam film nie zdradza, a szkoda, bo to istotne (znacznie bardziej niż cielęce miny Gruszki). Tak samo jak przyczyny, dla których dorosły już Krzysztof jest niesprawny seksualnie i nie może żyć bez kozetki psychoanalityka. Czy to skutek trudnego dzieciństwa w patologicznej rodzinie, u boku matki uprawiającej seks z przedszkolanką? A może jednak nie, bo przecież Krzyś od najmłodszych lat zachowywał się, jakby miał w mózgu jakieś uszkodzenie i miało to miejsce zanim matka wdała się w lesbijski romans? Czy chodzi o kompleks Edypa? Może Krzysztof podświadomie identyfikuje kobiety z konkurencją o mamę, utrudniającą dostęp do czułości i miłości, czyli w gruncie rzeczy uważa je za wrogów? Niestety, tych wątpliwości film nie rozstrzyga. I nie wnosi w życie widza zupełnie nic.

napisała: Agata AKonopińska