DZIEŃ BABCI - o symbiozie człowieka z człowiekiem

Tytułowa babcia jest upiorna - ale tak realistycznie, nie okultystycznie. Mieszka sama jak palec i jednocześnie sobie radzi i nie radzi. Potrafi być przebiegła i groźna, ale w gruncie rzeczy jest bezbronna. Los styka ją z ogolonym na zero, młodym, silnym i bezczelnym oszustem. I wiecie co? Babcia jest lepsza – rozgryza go błyskawicznie, zaplata intrygę i zyskuje nad nim władzę!

Świetna etiuda: Dzień Babci (Polska, 2015) 

Reżyseria: Miłosz Sakowski - debiutant.
Scenariusz: Miłosz Sakowski, Marcin Kubawski.

Aktorzy: Anna Dymna (arcymistrzyni i osobowość), Mateusz Nędza (wrażliwy łysol charakterystyczny), Łukasz Simlat (prawdziwy kameleon – tym razem jako bezduszny wykrywacz kłamstw). Duet Dymna – Nędza rzuca na kolana.
Nagrody: 7 nagród (polskich), głównie za najlepszy film krótkometrażowy. Słowo daję, ten film JEST najlepszy!
O czym? O samotności i potrzebie dawania drugiemu człowiekowi - zupy i ciastek, pomocy w codziennych sprawach, uczuć. I o tym, jak słodko jest mówić „wnusiu” i „babciu”, chociaż o żadnym pokrewieństwie nie ma mowy. O tym, jak bardzo każdy z nas (niezależnie od tego, jak żyje i kim jest) potrzebuje bliskich, wyjątkowych relacji z innymi. Jak ważne jest to, by dla kogoś być tym jedynym na świecie.

Babcia Judyta to niezły kocmołuch. W domu hodują się samopas pleśnie, grzyb i karaluchy, spłuczka klozetowa od lat nie działa, na balkonie stoi garnek ze śluzowatą breją, która kiedyś była chłodnikiem. Sąsiedzi narzekają, nie chcą mieć w bloku cynicznego brudasa, żyjącego inaczej niż Bóg przykazał. Ale te pleśnie i karaluchy to królestwo Judyty, jej mały świat, w którym popija wódkę i robi sobie zastrzyki z insuliny. O jego opuszczeniu nie może być mowy. Tymczasem opieka społeczna czyha na lokal, który przejdzie w ręce kwaterunku, gdy babcia zostanie zamknięta w ośrodku. Babcia, rzecz jasna, za nic na świecie nie chce się poddać państwowej opiece, bo ceni sobie wolność, a poza tym… a co poza tym – widz musi zobaczyć sam :)

Gdy nadarza się okazja, by stoczyć bitwę o prawo do życia po swojemu, babcia Judyta błyskawicznie układa plan i zaczyna grać va bank. Rola Anny Dymnej jest doskonała, wygrane są perfekcyjnie wszelkie odcienie emocji, jakich doświadcza jej bohaterka i wszystkie warstwy jej skomplikowanej osobowości, ukształtowanej przez dramat osobisty, który rozegrał się dawno temu. Judyta jest bystra, cwana, narwana, niezłomna w swych dążeniach i na swój sposób silna. Jest też zraniona, samotna, chora i wystraszona zagrożeniem eksmisji, a więc słaba. Abnegacja i łganie jak z nut – to jej alter ego. Jej chropowaty śmiech przeraża. I wszystko to Dymna odmalowuje przed widzem bez wahania.

Anna Dymna to połączenie profesjonalizmu z intuicją i talentem, co nikogo nie dziwi – znamy ją bowiem od lat. Inaczej rzecz się ma z Mateuszem Nędzą, młodym aktorem teatralnym i filmowym, który jeszcze nie zapisał się w pamięci mas. W „Dniu Babci” wykonuje swoje zadanie aktorskie znakomicie. Tworzy postać Tomka, ogolonego „na błysk” dresiarza-naciągacza, uwikłanego w finansowy układ z młodocianymi bandziorami, którzy nie mają zamiaru czekać na spłatę długu ani dnia dłużej. I chociaż ma maniery i ideały jak na dresiarza przystało, w gruncie rzeczy należy do istot wrażliwych, dostrzegających coś więcej niż czubki własnych snickersów. To facet, który na widok zardzewiałego, martwego rezerwuaru w WC cmoka „ja pier…lę” i po chwili namysłu bierze się za jego naprawę, chociaż nikt go o to nie prosił i nikt mu za to niczego nie obiecywał.

Pomiędzy babcią Judytą a dresiarzem Tomkiem zawiązuje się symbioza: Tomek będzie udawał wnuka Judyty, a Judyta jego babcię i potem mu za to zapłaci gotówką. Symbioza tych dwojga jest podszyta zdradą, ale obopólną, więc równowaga układu nie zostaje zaburzona, natomiast widz śledzi zwroty akcji i niecierpliwie czeka na finał, nie mogąc się zdecydować, kogo potępia bardziej: Judytę czy Tomka. Nie można się przy tym oprzeć się wrażeniu, że – jak w prawdziwej symbiozie – obaj partnerzy czerpią z układu korzyści niezbędne, by żyć. I nie są to zwykłe świadczenia pod hasłem „ja cię obronię przed opieką społeczną, a ty mi dasz pieniądze, które mnie obronią przed menelami ścigającymi dłużników”.

Etiuda trwa pół godziny – szkoda! Chciałoby się więcej… Miejmy nadzieję, że Miłosz Sakowski będzie kontynuował tak dobrze, jak zaczął.