OSZUKANA. Co cię nie zabije, to cię wzmocni.
Oglądałam dwa razy, ale wystarczyłoby raz – zapada w pamięć. Przejmujący, „ciężki”, lecz klarowny dramat oparty na faktach, ze scenariuszem napisanym na podstawie dokumentów sądowych. Bardziej historyczny niż psychologiczny, chociaż oczywiście kwestie psychologiczne istnieją wszędzie tam, gdzie jest człowiek.
Tytuł oryginału: Changeling.
Reżyseria: Clint Eastwood. Tego pana reklamować nie trzeba.
Scenariusz: Joseph Michael Straczynski. Bardzo wysoki Amerykanin o polskich korzeniach, psycholog, socjolog i płodny pisarz.
Aktorzy: Angelina Jolie, potem długo nic i John Malkovich.
Nagrody: Saturn i Satelita dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, poza tym 31 nominacji (w tym 3 do Oscara, 2 do Złotego Globu, nominacja do Złotej Palmy i 8 nominacji do brytyjskiej BAFTY).
O czym? Film z gatunku „Co cię nie zabije, to cię wzmocni”. Opowiada o cierpieniu i niezłomności matki, której dziecko niespodziewanie zaginęło. Straszy bezdusznością ludzi tworzących organy ścigania i niesprawiedliwością szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości. Wzmiankuje też o amerykańskiej propagandzie sukcesu, która, dalibóg, pod pewnymi względami żywo przypomina tę komunistyczną.
Film „Oszukana” to dzieło bez happy endu, zostawiające widza z zaschniętym gardłem i łzami w oczach, aczkolwiek do rozmyślań czy dyskusji jakoś specjalnie nie pobudzające. Wiem, wiele osób nie nazwałoby świetnym filmu, który po prostu katuje widza, a nie przekazuje żadnych ponadczasowych komunikatów poza „jedni ludzie są bardzo źli, a inni dobrzy, jedni są słabi, inni bardzo silni, a podszewką tej siły często bywa miłość i nadzieja”. Lecz zaszczepienie umysłu nie jest jedynym celem oglądania filmów. Nie ma wszak lepszego leku na własne bolączki niż film pokazujący, że może być znacznie gorzej niż w naszym życiu. To banał - ale działa. Po „Oszukanej” często myślę, że moje macierzyństwo, które wydaje się być pełnym zgryzot, jest jednak macierzyństwem szczęśliwym. Mój prawie dorosły syn zajmuje się głównie szukaniem okazji, żeby wybyć z domu, ale JEST. I był przy mnie w czasach, kiedy jeszcze miał w sobie dziecięcą słodycz, kiedy jeszcze chciał się przytulać i bawić z mamą, kiedy uczył się jazdy na nartach i pierwszych angielskich słówek. Nie ominęły mnie te lata, do których chętnie wraca wspomnieniami większość matek. Niestety, w życiu Amerykanki Christiny Collins, perfekcyjnie zagranej przez Angelinę Jolie, w tym miejscu powstała wielka luka, która z biegiem lat zmieniła się w nieskończoność.
Dramat rozgrywa się w Los Angeles w latach dwudziestych, co powoduje, że Angelina Jolie nosi idiotyczny kapelusz, lecz mniejsza o to. Historia zaczyna się całkiem zwyczajnie – pewnego dnia matka po powrocie do domu nie zastaje w nim swego dziewięcioletniego syna, zgłasza więc jego zaginięcie na policję. To, co dzieje się potem, przeraża. Nie będę przedstawiać biegu wydarzeń, bo od tego jest film. Dość wspomnieć, że Angelina ląduje w szpitalu psychiatrycznym, że jest poddawana huśtawkom emocjonalnym, które wychylają się poza granice macierzyńskiej – i ludzkiej – wytrzymałości, lecz udaje się jej przetrwać. Zaangażowanie do tej roli właśnie Angeliny było znakomitą decyzją. Jej niezdrowa twarz, jej błyszczące jak w gorączce oczy i narkotyczne spojrzenie, jej ogromne, spieczone usta, jej nieomal chorobliwa chudość ciała przeciwstawiona wewnętrznej sile i determinacji świetnie oddają wnętrze bohaterki. Sam bieg wydarzeń wraz z pewnymi towarzyszącymi im ludzkimi (a właściwie nieludzkimi) postawami załamuje widza, lecz Christina-Angelina w jakiś sposób krzepi. Ma niezłomne uczucia i zaraża nimi widza.
Film zdecydowanie należy obejrzeć, choćby dla Angeliny. A kto chce, może sobie zadać po nim pytanie, czy w podobnej sytuacji chciałby poznać prawdę – choćby tę najgorszą, czy też wolałby żyć bez wyroku, w stanie wiecznej nadziei.
Komentarze
Prześlij komentarz