HOTEL - koło samopomocy psychologicznej

Film psychologiczny, raczej łatwy w odbiorze, choć trudno go nazwać banalnym. Oglądałam go dwa razy, za każdym razem z zapartym tchem. Za pierwszym razem go przeżywałam, za drugim – przemyśliwałam. A teraz mam nad czym się głowić. (Tu uwaga: nie chcę przez to powiedzieć, że wcześniej nie miałam!)

Świetny film: Hotel (Dania/Szwecja, 2013)

Tytuł oryginału: Hotell.

Reżyseria: Lisa Langseth. Szwedka z teatralnymi korzeniami.

Scenariusz: Lisa Langseth. Znakomity, pomysłowy.

Aktorzy: Alicia Vikander, Anna Bjelkerud, Mira Eklund, Lisa Carlehed, David Dencik, Henrik Norlen, Simon Berger.

Nagrody: Złoty Żuk (najlepsza aktorka drugoplanowa). Lisa Langseth dostała nominację do nagrody Szwedzkiego Instytutu Filmowego za scenariusz.

O czym? O tym, że psychologowie byliby niepotrzebni, gdyby ludzie byli sobie bardziej życzliwi i pomocni.

Moim zdaniem to film o tym, co pomaga (czy też co może pomóc) ludziom z problemami życiowymi. Fabuła jest prosta: pod okiem fachowca odbywa się terapia grupowa dla kilkorga ludzi w różnym wieku i z różnymi problemami. Główną bohaterką jest młoda kobieta, która właśnie urodziła dziecko-warzywo i nie potrafi sobie z tym dać rady. Niestety, terapeutka jest osobą przeciętną – poza standardowym „porozmawiajmy o tym” nie ma koncepcji, a jej przewodnikiem jest zegarek wyznaczający początek i koniec sesji. Pewnego dnia po wyjściu owej pani z sali jedna z pacjentek niespodziewanie się otwiera, nawiązując nić osobistego kontaktu z resztą grupy i poddając innej osobie pewien pomysł: a gdyby tak spróbować odpocząć od samego siebie? W ten sposób kilkoro uczestników terapii trafia do hotelu, by spędzić tam wspólnie kilka dni i zapomnieć na trochę o swoich bolączkach, udając zupełnie inne osoby. Każdy ma za zadanie przedstawić innym swój pomysł na nowego siebie, a pomysły te są, rzecz jasna, echem jego najgłębszych problemów. Czy wszystkim walka z bólem, odkrywanie kart i wcielanie się w inną, szczęśliwą postać przychodzi jednakowo łatwo? Czy wszyscy wiedzą, kim chcieliby być i jak żyć? Czy spełnienie skrytych marzeń we wszystkich przypadkach jest jednakowo łatwe? Tego nie zdradzę, bo przecież widz musi mieć niespodzianki. Ale jedno jest pewne: terapeuta nie jest potrzebny. Uczestnicy hotelowej „sesji” całkiem dobrze radzą sobie bez jakiejkolwiek fachowej pomocy, poznając się i pomagając sobie nawzajem – co nie oznacza, że wszystko toczy się gładko jak po stole. Pojawiają się perypetie, zawiązują dramaty. W filmie nie brakuje scen pełnych napięcia, mocnych, a czasem nawet szokująco dosłownych (jak np. seks w łazience). Ostatecznie wszystko kończy się dobrze. Z bohaterami rozstajemy się w momencie zapoczątkowania ich wewnętrznej przemiany, więc wymowa filmu jest optymistyczna. Okazuje się, że nawet bez płatnej pomocy psychologów można znaleźć sposób na przełamanie wewnętrznych barier. Czasem potrzebny jest tylko drugi człowiek, odrobina ciepła, akceptacji (albo szybki seks). Czasem pomaga ból fizyczny, a czasem awantura z tłuczeniem szyb i luster.

Lubię filmy, dzięki którym widz nie może oprzeć się refleksjom odnośnie siebie samego. Każdego z nas gryzie przecież jakaś pchła, której nie można się pozbyć. Jak często próbujemy ją złapać i, że tak pozwolę sobie na biologiczne określenie, oznaczyć jej gatunek, by wreszcie wydać dręczycielce stosowną walkę? I w jaką rolę wcielilibyśmy się podczas weekendu samopomocy psychologicznej w hotelu? Ja się właśnie intensywnie nad tym zastanawiam. Kogo chciałabym udawać? Co najbardziej chciałabym w swoim życiu zmienić? Na razie jeszcze nie wiem… Ale zamierzam się głowić nad tym tak długo, aż znajdę odpowiedź.