NIENAWISTNA ÓSEMKA. Powtórka z rozrywki.

Typowy film Tarantino: na okrągło krwawa jatka, zwroty akcji i niespodzianki, inteligentni i szybcy bohaterowie, fajne dialogi. Wszystkie postaci trącą karykaturą, a powiązania między nimi to relacje społeczne z okresu Wojny Secesyjnej, podszyte nienawiścią, morderczymi knowaniami i zdradą. Aż do końca filmu widz podejrzewa, że żaden z bohaterów nie jest tym, za kogo się podaje. Dzięki temu wszystkie przewijające się przez plan postaci zaciekawiają i prowokują do prywatnego śledztwa. Wynik przedstawionych komplikacji jest raczej znany: wszyscy się nawzajem pozabijają. A jeśli nie wszyscy, to kto i dzięki czemu przeżyje?

Dobry film: Nienawistna ósemka (USA, 2015)
Oryginalny tytuł: The Hateful Eight.
Reżyseria: Quentin Tarantino. Krwawa, Tarantinowska klasyka!
Scenariusz: Quentin Tarantino. Został opublikowany jako powieść, gdy reżyser zrezygnował z ekranizacji, lecz ostatecznie został wykorzystany w filmie.
Aktorzy: Kurt Russel (facet z giwerą, że łyżkami jeść!), Samuel L. Jackson (300% mężczyzny, 200% majora, wybitna inteligencja), Jennifer Jason Leigh (bandytka tak przerażająca, że aż groteskowa). Perfekcyjne role, podziw dla charakteryzatorów i kunsztu aktorskiego.
Nagrody: Oscar za muzykę dla Ennio Morricone. Muzyka rzeczywiście na poziomie. Plus prestiżowe nominacje (bez nagród) za scenariusz.
O czym? Hmmm... Może o nienawiści i braku zaufania człowieka do człowieka, które są skutkami wojny? W każdym razie tłem akcji są porachunki pomiędzy zwolennikami/bojownikami Unii i Konfederacji, mające miejsce w zasypanych śniegiem Górach Skalistych kilka lat po zakończeniu Wojny Secesyjnej. Łganie, mistyfikacja i zabijanie są dla wszystkich głównych bohaterów chlebem powszednim. Rozwalenie czyjegoś mózgu na miazgę nie jest trudniejsze niż sypnięcie wyzwiskami czy wylanie komuś gulaszu na głowę. Nienawiść rasowa, polityczna i osobista bucha z oczu i ust i wydaje się być usprawiedliwieniem dla każdego czynu. Lecz nie prowadzi do niczyjego zwycięstwa. Wszyscy ponoszą klęskę.

Western trzyma w napięciu, chociaż to, co się dzieje, to właściwie jedynie błyskotliwe dialogi bohaterów, podmuchy zamieci śnieżnej i kolejne morderstwa dokonane w 75% za pomocą broni palnej. A wszystko rozgrywa się w tym samym drewnianym pomieszczeniu, z którego akcja praktycznie nie wychodzi. Owszem, w psychice widza pojawia się jeden czy dwa momenty znużenia, ale nie ma co się temu dziwić: "Nienawistna ósemka" to prawie trzygodzinne dzieło.

Osią akcji jest transport do miasta bandytów pojmanych przez dwóch zawodowych łowców nagród. Niektórzy z bandytów są żywi, inni zaś martwi. I wygląda na to, że żaden z łowców nagród nie jest niewiniątkiem działającym w imię prawa i sprawiedliwości. Czarnoskóry major Warren wiezie do miasta trzy trupy, za które ma dostać sporo forsy. Po wypadku w zamieci śnieżnej traci powóz, zaś los łączy go z białoskórym twardzielem Johnem "Szubienicą" Ruthem, który eskortuje przestępczynię do miejsca kaźni w tym samym mieście. Śnieżyca zatrzymuje ich w gospodzie na odludziu, w której jest już kilka osób, lecz - co dziwne - brakuje właścicielki i obsługi. Zarówno majorowi Warrenowi, jak i Johnowi Ruthowi bardzo zależy na pomyślnym zakończeniu podróży i zdobyciu pieniędzy, są więc niezadowoleni z przypadkowego towarzystwa i niebywale podejrzliwi wobec wszystkich zgromadzonych w gospodzie gości, nie wyłączając siebie nawzajem. Ta sytuacja rodzi silne emocje, które znajdują ujście w słowach i czynach.

Już na wstępie okazuje się, że w "grupie noclegowej" znaleźli się wrogowie wojenni, co skutkuje podzieleniem izby na część "północną" i "południową". Dosyć szybko wychodzi też na jaw, że jest w niej co najmniej jeden kłamca i zdrajca. Nie wiadomo, kto to, lecz padają oskarżenia i pierwsze trupy. Śnieg sypie, wymiksowanie się z sytuacji i dalsza podróż są niemożliwe. Podejrzliwość, irytacja i agresja narastają. Trupów przybywa w błyskawicznym tempie. W końcu palba ustaje i w gospodzie zapada cisza...

Szczegółów nie zamierzam omawiać, żeby nie psuć innym zabawy. Zakończenie, owszem, jest nieco zaskakujące, ale też trochę rozczarowujące: pojawia się myśl, że cały ten film został zrobiony tylko po to, by epatować krwawymi wymiotami, eksplodującymi mózgami i urwanymi jądrami, a przy okazji wrzucić w uszy widzów parę niezłych tekstów - czyli żeby powtórzyć poprzednie sukcesy Tarantino. I prawdę mówiąc... po obejrzeniu tego filmu nie bardzo jest nad czym się zastanawiać, ani o czym rozmawiać... Ot, dobry film Quentina Tarantino, z doskonałymi rolami dla aktorów, wspaniale zagrany i podbity znakomitą muzyką, ale... to wszystko już było, może w nieco innej formie, w innych realiach, ale dokładnie w tym samym kolorycie emocjonalnym (nienawiść, zdrada, podstęp, walka) i o tym samym charakterze (krwawe jatki). Głębsze przesłanie, jeśli w ogóle jest, to gdzieś umyka. Czyli... powtórka z dobrze sprawdzonej rozrywki!