MOJE CÓRKI KROWY. Samo życie!

Ten film upija człowieka na smutno. Uświadamia coś, co niby wiemy, ale od czego uciekamy: że życie pisze własne scenariusze, że rzuca nami jak korkiem na falach, że nas zastrasza i niszczy, że jest próbą naszych sił. Niczego nie mamy pod kontrolą, chociaż dokładamy starań. Po obejrzeniu tego filmu do głowy cisną się pytania. Ile klęsk i bólu jest w stanie znieść człowiek? Ile zrobić dla niewdzięczników? Jak bardzo się poświęcić dla członków własnej rodziny i w imię czego? Czy wszyscy jesteśmy Chrystusami? A może robiąc coś dla innych tak naprawdę mniej lub bardziej świadomie budujemy lepsze wersje swoich ego? 

Dobry film: Moje córki krowy (Polska, 2015)
Reżyseria: Kinga Dębska.
Scenariusz: Kinga Dębska. A właściwie - samo życie...
Aktorzy: Agata Kulesza (krowa starsza, znakomita rola), Gabriela Muskała (krowa młodsza, rola jeszcze lepsza), Marian Dziędziel (ojciec krów, aktorski majstersztyk).
Nagrody: kilka. Złote Lwy (Nagroda Specjalna), Orzeł za najlepszy scenariusz, Słoń za najlepszy film polski, Brązowe Grono za najlepszy film. Poza tym sporo nominacji, w tym dla pierwszo- i drugoplanowych aktorów - i słusznie!
O czym? O współczesnej rodzinie dalekiej od bajkowego ideału, a jednak wzruszająco scementowanej miłością, czasem ukrytą pod grubą skorupą pozorów. I nie tak kruchej, jakby się mogło wydawać patrząc na kruchość jej członków. O rywalizacji sióstr, splecionej z ich wzajemną więzią. O oddawaniu starym rodzicom przez dorosłe dzieci tego, co wzięły od nich w dzieciństwie. O ludziach z krwi i kości, pełnych wad, których wydaje się być w nich znacznie więcej niż jest zalet. O tym wreszcie, że życie jest ciężkie wcale nie dlatego, że wypadki toczą się w jakiś szczególny, nietypowy sposób. Ono po prostu jest z natury trudne i bolesne, obciążone walką, ukrywaniem i udawaniem, pełne emocji, z którymi trudno sobie poradzić, depresjogenne, a jakby tego było mało - jeszcze naznaczone nieuchronnością śmierci.

Matka Marty i Kasi jest po wylewie, więc do głosu dochodzą silne emocje. Strach o jej życie, zmęczenie częstymi wizytami w szpitalu i stresem odsłania rywalizację pomiędzy siostrami, prowokuje je do częstych utarczek i kłótni. Jedna zazdrości drugiej tego, czego - jej zdaniem - sama nie dostała od rodziców albo od losu. Marta nie ma męża, gdyż dawno temu się rozwiodła. Uprawia zawód, który dał jej życiowy sukces: jest rozpoznawalna na ulicy, zaczepiana prośbami o autograf. Wydaje się uporządkowana i zaradna, ale to tylko gra. Marta jest aktorką, więc potrafi udawać. Za punkt honoru przyjęła sobie bycie silną i ciągnięcie swojego "wózka" bez względu na wszystko. Byłoby jej wstyd, gdyby na światło dzienne wypłynęła jej depresja, której nie zamierza leczyć pomimo diagnozy lekarza. Kasia z kolei jest szarą myszką, niesioną na falach chaosu wewnętrznego i targaną lękami, które próbuje wyciszać alkoholem. Ma męża, syna i udaje tylko jedno: że nie grozi jej alkoholizm. Poza tym nie walczy z wizerunkiem kobiety słabej, zagubionej, nieszczęśliwej w małżeństwie i macierzyństwie. W obliczu choroby matki między siostrami zaostrza się konflikt. Każda z nich próbuje działać innymi metodami, nie znajdującymi poparcia tej drugiej. Sypią się złośliwości, żale, oskarżenia. Ojciec też jest zdruzgotany, nie stać go na miłe zachowanie wobec córek, ba! - bywa okrutny. Wydaje się, że rodzina jest w stanie rozpadu. 

Sytuacja zmienia się, gdy u ojca lekarze stwierdzają guza mózgu i twierdzą, że nie pozostało mu już zbyt wiele życia. Córki są zrozpaczone. Kasia chce brać leki psychotropowe, odrzucone przez Martę, bo jest jej wszystko jedno co kto na to powie, po prostu pragnie się lepiej poczuć. Marta z kolei woli zapalić trawkę - chociaż sięga po nią dopiero wtedy, kiedy uznaje, że potrzebuje jej chory ojciec. W obliczu podwójnego nieszczęścia okazuje się, że więzi pomiędzy Martą, Kasią i ojcem istnieją i pomimo, iż bieżące wypadki poddają je licznym próbom wytrzymałości, wciąż są mocne. Kłótnie sióstr przechodzą w zwierzenia i wyznania. Choroba powoli zabiera im ojca, który staje się nieznośny, kapryśny, nieobliczalny, a nawet chamski (nazywa je krowami i cipami wołowymi). Marta i Kasia działają razem, żadna nie ma wątpliwości, że do końca muszą się opiekować rodzicami i w miarę możliwości wzajemnie się wspierać. Determinacja Marty zaczyna udzielać się Kasi, a otwartość Kasi zaczyna spływać na Martę. Na szczęście dla widza nie ma tu mowy sztucznej przemianie bohaterek, ani o sielance, która byłaby fałszem i filmową tandetą. Siostry wciąż miewają do siebie pretensje, ciągle zdarzają się docinki i łzy. Ich wzajemne relacje nie są idealne, ale przez to film nabiera mocy. Wydaje się zapisem prawdy o życiu i rodzinie, zapisem dosłownym i niewyidealizowanym. Dlatego jest tak przejmujący. I zdaje się wołać: to o Tobie, Ty też możesz mieć, albo już masz na swoim koncie podobne doświadczenia! 

"Moje córki krowy" to kaliber ciężki, proszę państwa. Nie jest to może film odkrywczy, ale nie jest też błahy. Bardzo "życiowy". W każdym razie z mojej piersi wydobył niejedno westchnienie...