LOLO. Potrzebny detoks!
Pora na komedię? Proszę bardzo, jest "Lolo". Ale to komedia psychologiczna podszyta smutną refleksją (a nawet grozą), odmalowująca toksyczną relację rodzic-dziecko, która wcale nie jest unikatem. Zrywania boków w każdym razie nie ma, jedynie żartobliwy klimat utrzymywany przez miejscami sprośne, miejscami błyskotliwe dialogi i uwypuklanie wad charakterologicznych postaci. Nie nazwałabym tego filmu rewelacją, lecz mogę polecić na zimowe popołudnie po dobrym obiedzie. "Lolo" to filmowy odpowiednik książkowego "czytadełka". Nie jest arcydziełem, trąci stereotypem, ale nie odsądzałabym od czci i wiary tych, którzy go obejrzą i będą zadowoleni.
Reżyseria: Julie Delpy. Znać kobiecą rękę, ale to przecież nie wada!
Scenariusz: Julie Delpy, Eugenie Grandval.
Aktorzy: Julie Delpy (mamunia, znakomita rola), Dany Boon (partner mamuni, sympatyczny, o lekko arabskich rysach wynikających z jego algierskich korzeni), Vincent Lacoste (syneczek mamuni, gość o irytująco francuskiej urodzie).
Nagrody: nie znalazłam informacji. Może nie? Ale chociaż za rolę by się coś należało Julie Delpy...
O czym? O silnej i złej miłości syna do matki i matki do syna. O kompleksie Edypa i jego niszczącej sile. I trochę o płytkim spojrzeniu na człowieka w środowisku zawodowym związanym z modą - ale tylko w tle akcji. Film "Lolo" nie jest głębokim, wysmakowanym obrazem toksycznej relacji matka-syn, jednak mówi o czymś ważnym i jakieś struny w duszy oraz umyśle widza porusza.
Violette to "rycząca czterdziestka" z Paryża, pielęgnująca swą karierę w dynamicznym i snobistycznym światku modowym. W pracy idzie jej świetnie, w życiu prywatnym gorzej: robi wrażenie osoby niedojrzałej emocjonalnie i wciąż nie ma stałego partnera, u boku którego poczułaby się dorosła i bezpieczna. Potrzebuje mnóstwo seksu, więc nie stroni od przygód, aż w końcu trafia na mężczyznę hojnie obdarowanego przez naturę, z którym jest jej dobrze, i to nie tylko w alkowie. Pech sprawia, że mężczyzna ów (imieniem Jean-René) jest zaprzeczeniem ideałów kreowanych i uznawanych przez snobistyczny światek mody. Ma dobrą wolę, ale zły gust i zachowuje się "jak wieśniak", więc Violetta się wstydzi. To jest jednak tylko tło właściwych wydarzeń, mające dostarczyć widzowi ubawu w postaci scenek wykorzystujących kontrast pomiędzy Jeanem-René a środowiskiem modowym. Uczciwie mówiąc - nic nowego.
Skoncentrujmy teraz uwagę na problemie, który porusza film. A problem tkwi w tym, że Violette i jej syn, Lolo, wciąż są połączeni grubą, żywo tętniącą pępowiną. Mamusia patrzy na swego syneczka przez łuski na oczach: jest nim zachwycona i nie widzi najmniejszej skazy na jego osobowości. Syneczek natomiast potrzebuje mamusi jak powietrza, chleba i wody, przy czym nie zamierza się nią z nikim dzielić. Każdy facet kręcący się wokół mamusi to wróg. Niszczenie wroga i jego relacji z mamusią to podstawowy cel życiowy, źródło vis vitalis, a przy okazji kupa dobrej zabawy.
Inaczej niż w klasycznym kompleksie Edypa, relacja Lolo i Violette nie jest podszyta erotyzmem, ani otwartym, ani tłumionym. W każdym razie ja to tak odebrałam, nie odczułam żadnych kazirodczych fluidów pomiędzy nimi. Fakt, że odbywające się pomiędzy mamusią a syneczkiem rozmowy o związkach z ich partnerami, także na temat seksu, są szokująco swobodne, powiedziałabym - na granicy dobrego smaku. Lolo stanowczo pozwala sobie na zbyt wiele, a matka nie protestuje i nie stawia granic. Dlatego syn nią manipuluje i jest w tym skuteczny. Jednak Lolo nie traktuje Violette jako obiektu pożądania erotycznego. Uważa ją za swoją własność, istotę zrośniętą z nim i przypisaną mu na zawsze, nie mającą prawa do własnego życia. W relacji z matką jest bardzo stanowczy i władczy - nie można oprzeć się wrażeniu, że wszedł w rolę życiowego partnera matki, słabej i zagubionej kobiety, która jest od niego uzależniona i nawet nie próbuje się wyzwolić. W kilku scenach wyraźnie widać, że dziewiętnastoletni Lolo jest dorosły i doskonale wie, czego chce, zaś jego czterdziestoletnia (z plusem) matka to zagubiona dziewczynka, wspierająca się na synowskim ramieniu tak, jak powinna wspierać się na ramieniu mężowskim bądź konkubenckim. (Nawiasem mówiąc, jest to doskonała rola Julie Delpy; bo już Vincent Lacoste jest trochę sztuczny.) Widz dusi się toksynami wydzielanymi przez oboje głównych bohaterów i woła, że na gwałt jest tu potrzebny detoks!
Tymczasem akcja rozwija się wraz z obsesją syneczka, mamusia traci grunt pod nogami i jest nieszczęśliwa, ale w końcu widz może odetchnąć: pod wpływem swojej przyjaciółki Violette dorasta i zaczyna samodzielnie oceniać związane z nią osoby i całą sytuację. Czy film kończy się w związku z tym happy endem? Niezupełnie...
Do licha, wychowywanie dzieci i utrzymywanie z nimi właściwych relacji jest tak trudne, że aż niemożliwe! Związki matek z dziećmi nie zawsze są toksyczne, ale potrzebują detoksu znacznie częściej, niż nam się wydaje...
Komentarze
Prześlij komentarz