NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO... na rocka

Sławny reżyser, oscarowa scenarzystka i zjawiskowa aktorka – czegóż więcej trzeba? A jednak coś jeszcze by się przydało. Znakomita rola Meryl Streep jako podstarzałej rockmanki, która dopiero mając dorosłe dzieci dojrzała do tego, by chociaż na chwilę rozstać się z egoizmem, nie wystarcza. Można wręcz odnieść wrażenie, że cały film jest tylko tłem dla Meryl, i to tłem mało wyrazistym. Mało wyrazisty jest też gatunek filmu, bo chociaż jest określany jako komedia, nie zawiera zbyt wiele zabawnych scen. Powiedziałabym, że jest to raczej film obyczajowy, portretujący casus pewnej współczesnej, amerykańskiej rodziny z rozwodem w swej historii i ciągiem dalszym po latach.

Przeciętny film: Nigdy nie jest za późno (USA, 2015).

Reżyseria: Jonathan Demme.

Scenariusz: Diablo Cody.

Aktorzy: Meryl Streep, Mamie Gummer (córka Meryl Streep), Kevin Kline. Meryl jest jak zwykle genialna.

Nagrody: brak. I słusznie!

O czym: Ogarnąć się i zauważyć, że wokół nas są inni ludzie, można nawet w wieku postbalzakowskim. Ale kto wie, czy lata egoizmu nie dają nam pewnej przewagi nad innymi: wiary w szczęście i siły spontanu, która może czynić cuda? Treści raczej banalne.

Zdecydowanie najsłabszym aspektem filmu jest scenariusz, ocierający się o banał i – wbrew polskiemu tytułowi – nie przynoszący oczekiwanych wniosków. A zakończenie jest wprost irytujące. Nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że cała historia urwała się zbyt wcześnie i w wyjątkowo niefortunnym momencie, pozostawiającym widza z uczuciem, iż oto właśnie obejrzał filmowy gniot. Wyrodna matka zaśpiewała synowi w prezencie rockowy kawałek i wszyscy pojaśnieli szczęściem…

Polski tytuł „Nigdy nie jest za późno” sugeruje dokonanie się wewnętrznej przemiany głównej bohaterki, czyli rockmanki Ricky. Tymczasem Ricky pozostaje sobą, czyli kobietą żyjącą w świecie rockowych koncertów w podrzędnej knajpie (nota bene nienadzwyczajnych) i matką żyjącą z dala od własnych dzieci do tego stopnia, iż nawet nie wie, że jeden z jej synów jest gejem. Owszem, pojawia się w domu byłego męża, gdy ich córka Julie wpada w depresję po odejściu małżonka. I pojawia się na weselu swojego syna, chociaż jeszcze niedawno nie miała pojęcia, iż syn zamierza się żenić. Ale to wcale nie oznacza, że jej dalsze życie będzie się splatać z życiem jej dzieci. Widz nie dostaje żadnego sygnału, że Ricky choćby waha się czy wracać do Kaliforni, czy może jednak żyć dalej w Tennesee, czyli tu, gdzie mieszkają jej dzieci. Właściwie wszystko, co zrobiła Ricky w związku z przyjazdem na wesele, to było wskoczenie ze swoim zespołem na scenę i danie gitarowo-wokalnego show, które zburzyło starannie zaplanowany scenariusz wesela, ale za to poderwało w tan wszystkich gości (oprócz zgorszonych rodziców panny młodej). Czyli tak naprawdę po prostu wyeksponowała siebie i stała się postacią centralną imprezy, przyćmiewając blask jej prawdziwych bohaterów – młodej pary. Zatem nigdy nie jest za późno, by… zwrócić na siebie uwagę.

Z kolei tytuł oryginalny brzmi nijako: „Ricky and The Flash”. The Flash to zespół Ricky. Film zaczyna się występem zespołu w kalifornijskiej knajpie i kończy jego występem na weselu w Tennesee. Moim zdaniem ten tytuł, choć mdły i niezaciekawiający, jest znacznie bardziej adekwatny do treści. Przez cały czas najważniejsza jest Ricky, a jej prawdziwe życie to The Flash. Ricky-Meryl pojawia się na moment w życiu córki i przy okazji dowiaduje się, że jest dla swoich dzieci, a szczególnie synów, persona non grata. Że myślą o niej jak o krzywdzicielce, która porzuciła je wiele lat temu, kiedy jeszcze były małe. Potem, gdy ma jechać na wesele syna, musi zebrać w sobie odwagę. I zbiera (nawiasem mówiąc, z nieodzowną pomocą ukochanego, również rockmana z zespołu The Flash). Ta odwaga to cała jej przemiana. No, może należy do tej przemiany dodać jeszcze strój – koszmarną, niebieską sukienczynę w miejsce stylowej, skórzanej kurtki.

Inna rzecz (a właściwie nie rzecz, tylko osoba), która mi przeszkadzała w filmie, to była Mamie Gummer. Tak nazywa się najstarsza z trzech córek Meryl Streep, także aktorka, grająca Julie, filmową córkę Ricky, tę w depresji. Sama Meryl nie jest uważana za cud kobiecej urody - aczkolwiek według mnie w wielu rolach, jak i na oficjalnych galach, wyglądała pięknie i atrakcyjnie. Lecz uroda Mamie nie dorównuje urodzie jej matki, a w „depresyjnej” charakteryzacji po prostu mrozi krew w żyłach. Nie można przestać myśleć, że sławna mama załatwiła rolę córce, której nikt nigdy nie zaangażowałby w hollywoodzkiej produkcji. Mamie-Julie nie gra źle, a może nawet gra nieźle, lecz jest paskudna i niekobieca. Podejrzewam też, że właśnie z jej powodu nie obsadzono w filmie właściwie żadnej pięknej kobiety i stało się tak na życzenie Meryl. A brak urodziwych kobiet się podczas oglądania „Nigdy nie jest za późno” narzuca. Najładniejsza jest Meryl i jej rywalka, druga żona jej męża, grana przez mulatkę, Audrę Ann McDonald.

Wygląda na to, że w „Nigdy nie jest za późno” szwankowało prawie wszystko: scenariusz, zakończenie, obsada (oprócz pierwszego planu), tytuł… Dlaczego zatem określiłam ten film nie jako zły, a jako przeciętny? A dlatego, że znalazłam w nim pewne ważne przesłanie: człowiek, który jest sobą promienieje energią i może być dla innych autorytetem większym, niż człowiek spętany konwenansami. Szalona, zupełnie nierodzinna Ricky już drugiego dnia po przyjeździe odnosi pewien sukces w wyrywaniu zrozpaczonej córki z letargu. To nie udało się ani uporządkowanemu ojcu Julie, ani jego drugiej żonie, która wychowała dziewczynę zamiast Ricky. Oboje myślą i działają według ogólnie przyjętych schematów (sesje u psychoterapeuty, regularne posiłki, spokój i cisza w domu). Może są zadowoleni ze swojego życia, ale nie wygląda na to, by byli szczęśliwi. Natomiast spontaniczność Ricky, która przez swe życie przeszła drogą dającą jej przynajmniej odrobinę szczęścia i poczucia własnej wartości, czyni cuda. Ciekawe jest to, że Ricky wcale nie demonstruje przed rodziną żalu za swe grzechy. Ona po prostu wyciąga rękę, a gest ten jest naturalny i szczery – w tym tkwi jego siła.

Czy ostatecznie warto ten film obejrzeć? Warto. Ze względu na Meryl. Panowie i panie, przed jej witalną grą, pełną smaków i smaczków – chapeau bas! Nie do uwierzenia jest rzeczywisty wiek tej kobiety – 66 lat! Poza tym Meryl całkiem znośnie śpiewa.