KRYSZTAŁOWA DZIEWCZYNA. Z rysą.
Film od 16 lat? Nie wierzę… Ktoś przegiął. Młodzi, wrażliwi ludzie powinni się trzymać od tego filmu z daleka, chociaż jest to film o miłości. W filmie jest niemało seksu, aczkolwiek to nie z powodu scen łóżkowych nie zalecam oglądania młodzieży. Są zrobione taktownie i nie wywołują wrażenia, że cały film jest tylko pretekstem do ich pokazania. Drastyczna jest natomiast sama miłość – chora na różne choroby, nigdy nie dająca szczęścia i zawsze sprawiająca ból. Ten film można oglądać wiele razy (ja - trzy razy) i za każdym razem tak samo wpędza w deprechę.
Świetny film: Kryształowa dziewczyna (Polska, 2016). Praca dyplomowa studentów łódzkiej filmówki.
Reżyseria: Artur Urbański.
Scenariusz: Artur Urbański.
Aktorzy: Bartosz Sak, Natalia Klepacka, Mateusz Kocięcki, Konrad Eleryk, Magdalena Celmer, Magdalena Żak, Mariusz Jakus. Wszystkie role są perfekcyjnie zbudowane i zagrane.
Nagrody: tylko dwie skromne nominacje, a szkoda, bo złoty jest przynajmniej scenariusz i gra aktorów, reżyseria pewnie też, a i zdjęcia przekonują.
O czym? O trudzie kochania innej osoby. Według Urbańskiego miłość jest zawsze nieszczęśliwa, podszyta strachem i bólem, obarczona poczuciem winy. I żaden człowiek nie jest tak czysty, by go nazwać kryształowym, a jeżeli nawet tak go widzimy oczami miłości, to na krysztale prędzej czy później pojawi się rysa.
Chora miłość to nie wyjątek. Wygląda na to, że każda miłość jest chora. Szymon bije Wiesię, która go tak kocha, że bierze winę na siebie, a najchętniej udaje, że nie ma to miejsca. Jacek jest depresyjnym homoseksualistą i kocha się w Wasylu, który ma żonę i dziecko, ale w końcu przychodzi do Jacka i uprawia z nim seks, starając się go poniżyć i upokorzyć, a potem omal go nie morduje. Adrian był w związku z Anią, lecz podczas wakacji Ania – tytułowa Kryształowa Dziewczyna - przespała się z jego ojcem, więc doszło do podwójnej zdrady. Od tamtego wydarzenia kryształ szpeci gruba rysa. Magda pisze w pamiętniku, że nareszcie znalazła kogoś, kto odmienił ją samą i świat wokół niej – Adriana. Niestety, Adrian tylko z nią sypia. A sypiając – krzywdzi, bo w głębi serca oddany jest Kryształowej Ani z Rysą, która powoli umiera na raka, biorąc zastrzyki z morfiny. Nikt z bohaterów nie zaznaje spokoju, ciepła i szczęścia w miłości.
Jednak o kłopotach, zawodach i rozpaczach miłosnych się nie mówi. Bohaterowie „Kryształowej dziewczyny” nie otwierają się, nie próbują niczego zmienić, nie rozmawiają z nikim o swoich bolączkach – aż do pewnej kolacji na cześć Szymona i Wiesi, którzy ogłaszają, że wezmą ślub. Miła rozmowa przy stole to tylko pozory. Pod ich cienką skorupką wszystko drży, bulgoce lawa. Kiedy nagle zjawia się spóźniony Adrian, następuje erupcja. Przełamują się bariery, które nie pozwalały wydobyć głosu. Ze wszystkich stron padają pytania, wyskakują wyznania. Jedyną osobą, która milczy, jest Szymon; nie potrafi się przyznać, że regularnie bija swoją narzeczoną. Lecz nawet on ujawnia prawdę, bowiem milczenie jest potwierdzeniem winy.
Tu film się urywa, ale już wiadomo, że od teraz wiele ulegnie zmianie. Ślubu nie będzie. Ojciec, który kiedyś zachował się jak bydlę wobec syna, dla nikogo już nie będzie autorytetem. A kto wie, może nawet nikt go nie będzie kochał? I niczego nie da się naprawić, i nie da się o tym zapomnieć, bo przecież Ania lada chwila umrze. Magda musi się odkochać w Adrianie, bo jego dramat ją przerasta, zresztą jasne jest, że Adrian nigdy nie odwzajemni jej uczucia. Jacek zrobił coming out, ale nie zostało to dobrze przyjęte, więc nie wiadomo, co go czeka. Tym bardziej, że jego ukochany Wasyl po próbie uduszenia Jacka przepadł bez śladu i trudno dociec, co bardziej boli: to, że dusił, czy to, że przepadł?
Zmianie nie ulegnie tylko jedno: wszyscy będą nadal nieszczęśliwi.
Film jest mocny, drastyczny, wrażliwego widza może sponiewierać. Zwierzęce wycie po nocach, łysa czaszka, napady potwornego bólu, morfina w strzykawce, wyśmiewanie się, poniżanie, bicie, a do tego krew, ślina, pot i glut w charakterze elementów scenografii. Właściwie można by stwierdzić, że reżyser potraktował widza brutalnie. Dlatego film nie powinien być dozwolony od 16 lat. A od ilu? Z uwagi na mocno pesymistyczną wymowę - dopiero od 50...
Reżyseria: Artur Urbański.
Scenariusz: Artur Urbański.
Aktorzy: Bartosz Sak, Natalia Klepacka, Mateusz Kocięcki, Konrad Eleryk, Magdalena Celmer, Magdalena Żak, Mariusz Jakus. Wszystkie role są perfekcyjnie zbudowane i zagrane.
Nagrody: tylko dwie skromne nominacje, a szkoda, bo złoty jest przynajmniej scenariusz i gra aktorów, reżyseria pewnie też, a i zdjęcia przekonują.
O czym? O trudzie kochania innej osoby. Według Urbańskiego miłość jest zawsze nieszczęśliwa, podszyta strachem i bólem, obarczona poczuciem winy. I żaden człowiek nie jest tak czysty, by go nazwać kryształowym, a jeżeli nawet tak go widzimy oczami miłości, to na krysztale prędzej czy później pojawi się rysa.
Chora miłość to nie wyjątek. Wygląda na to, że każda miłość jest chora. Szymon bije Wiesię, która go tak kocha, że bierze winę na siebie, a najchętniej udaje, że nie ma to miejsca. Jacek jest depresyjnym homoseksualistą i kocha się w Wasylu, który ma żonę i dziecko, ale w końcu przychodzi do Jacka i uprawia z nim seks, starając się go poniżyć i upokorzyć, a potem omal go nie morduje. Adrian był w związku z Anią, lecz podczas wakacji Ania – tytułowa Kryształowa Dziewczyna - przespała się z jego ojcem, więc doszło do podwójnej zdrady. Od tamtego wydarzenia kryształ szpeci gruba rysa. Magda pisze w pamiętniku, że nareszcie znalazła kogoś, kto odmienił ją samą i świat wokół niej – Adriana. Niestety, Adrian tylko z nią sypia. A sypiając – krzywdzi, bo w głębi serca oddany jest Kryształowej Ani z Rysą, która powoli umiera na raka, biorąc zastrzyki z morfiny. Nikt z bohaterów nie zaznaje spokoju, ciepła i szczęścia w miłości.
Jednak o kłopotach, zawodach i rozpaczach miłosnych się nie mówi. Bohaterowie „Kryształowej dziewczyny” nie otwierają się, nie próbują niczego zmienić, nie rozmawiają z nikim o swoich bolączkach – aż do pewnej kolacji na cześć Szymona i Wiesi, którzy ogłaszają, że wezmą ślub. Miła rozmowa przy stole to tylko pozory. Pod ich cienką skorupką wszystko drży, bulgoce lawa. Kiedy nagle zjawia się spóźniony Adrian, następuje erupcja. Przełamują się bariery, które nie pozwalały wydobyć głosu. Ze wszystkich stron padają pytania, wyskakują wyznania. Jedyną osobą, która milczy, jest Szymon; nie potrafi się przyznać, że regularnie bija swoją narzeczoną. Lecz nawet on ujawnia prawdę, bowiem milczenie jest potwierdzeniem winy.
Tu film się urywa, ale już wiadomo, że od teraz wiele ulegnie zmianie. Ślubu nie będzie. Ojciec, który kiedyś zachował się jak bydlę wobec syna, dla nikogo już nie będzie autorytetem. A kto wie, może nawet nikt go nie będzie kochał? I niczego nie da się naprawić, i nie da się o tym zapomnieć, bo przecież Ania lada chwila umrze. Magda musi się odkochać w Adrianie, bo jego dramat ją przerasta, zresztą jasne jest, że Adrian nigdy nie odwzajemni jej uczucia. Jacek zrobił coming out, ale nie zostało to dobrze przyjęte, więc nie wiadomo, co go czeka. Tym bardziej, że jego ukochany Wasyl po próbie uduszenia Jacka przepadł bez śladu i trudno dociec, co bardziej boli: to, że dusił, czy to, że przepadł?
Zmianie nie ulegnie tylko jedno: wszyscy będą nadal nieszczęśliwi.
Film jest mocny, drastyczny, wrażliwego widza może sponiewierać. Zwierzęce wycie po nocach, łysa czaszka, napady potwornego bólu, morfina w strzykawce, wyśmiewanie się, poniżanie, bicie, a do tego krew, ślina, pot i glut w charakterze elementów scenografii. Właściwie można by stwierdzić, że reżyser potraktował widza brutalnie. Dlatego film nie powinien być dozwolony od 16 lat. A od ilu? Z uwagi na mocno pesymistyczną wymowę - dopiero od 50...
Komentarze
Prześlij komentarz